Bousakla: Tekst en uitleg bij overstap naar LDD
Eerst iets over de laatste weken …
Ongeveer 3 weken geleden stelde Johan Vande Lanotte mij een 23ste plaats voor. Hij beweerde dat die plaats voor mij absoluut haalbaar is. Voor mij was het een teleurstelling.
Ik heb Johan Vande Lanotte om bedenktijd gevraagd. In het verleden heb ik namelijk eender welke plaats aanvaard met het vooruitzicht dat de sp.a-top mij bij deze verkiezingen strategisch zou opstellen.
Ik besefte dat de sp.a-top mij niet meer wil steunen en enkel rekent op de stemmen die ik hen kan opleveren. Voor mij een nieuwe en deze keer stevige teleurstelling in de partijtop.
Twee weken geleden heb ik besloten om de nationale politiek te verlaten en me enkel bezig te houden met de lokale politiek. Ik bedankte voor de 23ste plaats. Ik heb intussen verder gewerkt binnen de Raad van Europa – waar ik ons land vertegenwoordig. Tussendoor solliciteerde ik voor een nieuwe betrekking in de banksector.
En dan het partijcongres en de verbazing van de journalisten. In de dagen erop – vorige week - zag ik in de media datgene wat ik nooit eerder zag. Opeens vonden enkele mensen van de sp.a-top het nodig om hun gal te spuwen. Ik zag mijn rapport in de Standaard waarin de fractieleidster – mijn grootste tegenstander binnen die sp.a-top – de kans kreeg om mij te beoordelen. Er werd met grote hoeveelheden modder gegooid. Jammer dat sommigen een dergelijke houding nodig hebben om zich te profileren. Veel tijd om onmiddellijk te reageren was er spijtig genoeg niet omdat ik het land vertegenwoordigde te Oslo en Athene.
Vorige week werd ik gecontacteerd door Jürgen Verstrepen. Hij vroeg me om op te komen voor Lijst Dedecker. Voor het postje moest ik het niet doen, want de kansen om verkozen te worden zijn klein. Maar ik besefte wel dat ik hier niet aan de kant moet blijven staan. Bovendien ontdekte ik een beweging die mij kan garanderen dat ik mijn standpunten kan uitwerken en verdedigen. En niet – zoals de sp.a-top doet – voortdurend iedereen op het matje roept en initiatieven tegenhoudt.
Afgelopen zaterdagavond heb ik beslist om de stap te zetten.
Over de laatste jaren …
Louis Tobback was degene die me overhaalde om in de politiek te stappen. Ik heb indertijd mijn geboortestad verlaten om mijn familie te ontvluchten en ben zo in Antwerpen terecht gekomen. Door de voormalige sp.a-top – de generatie van Tobback – werd aanvaard dat ik opkwam voor mijn eigen meningen, ook al kwamen die niet overeen met de partijlijn.In die tijd was er een goede bewegingsvrijheid.
Bij de aanstelling van Janssens werden de rangen gesloten. Momenteel bepalen een handvol mensen binnen de sp.a-top welke lijn moet worden gevolgd en wie daarbij aan bod komt. Een eigen standpunt dat lichtjes afwijkt werd gevaarlijk. Interne kritiek wordt niet meer aanvaard. En de basis van de partij – de leden en de kiezers - heeft de minste inspraak. Een spijtige verandering.
Ik kan met voldoening terugkijken op de tijd met Louis Tobback en zijn entourage. Het was hij die me nog waarschuwde voor de verandering. Het was hij die me vroeg om terug te komen naar mijn geboortestad Leuven.
De achterban stond achter me, maar de sp.a-top liet laatste weken opnieuw blijken dat ze niet achter me staat. En het zijn die enkele mensen binnen die top die beslissen of je nog aan bod komt. De basis hadden vroeger nog de macht om iets te wijzigen aan de beslissing van de top via het systeem van polling. Door het verlies van dat systeem zijn ook de militanten hun inspraak kwijt. Een correctie uit die richting was niet meer mogelijk.
Ik heb jullie beloofd dat een reactie zou volgen en ik sta uiteraard ook open voor jullie vragen
Mimounthttp://www.bousakla.be/